Nieuws

De week van een zorgondernemer in Coronatijd: Week 3

Zaterdag 4 april 2020 19:24 

Bildtse Post 2 april 2020

Week 3

Na een hectische week en weekend waarin nog veel geregeld moest worden en vooruit gekeken, valt een in verhouding dan rustig dagje goed in de smaak. Toch echt rust zit er of wil er niet in. Gevoel dat je nog vol adrenaline zit. Komt het ook bij ons? En wanneer? Is alles goed voorbereid?

Toch wil je je rust ook nemen om ook fit te zijn en energie te houden te voor de komende tijd.

Even de tijd genomen om met de bewoners te spreken. Begrijpen ze het allemaal, zijn er nog vragen? Maar ook zijn er nog wensen? Wat kunnen wij de komende tijd voor hen doen? Leuk om dan te merken wat ze belangrijk vinden: “De krullers moeten wel in t haar”, en “ik moet wel koekjes hebben, voor de nacht…” (terwijl je weet dat de kast nog vol ligt).

Ik heb het idee dat een en ander nu wel doordringt bij de mensen. We willen ze natuurlijk niet bang praten. We laten juist ook merken dat we er voor hen zijn, ook naast de zorg. Personeel komt vrijwillig extra om wat extra aandacht te geven, voor de krullers of gewoon voor wat extra aandacht voor bewoners en/of collega’s. Dan zie je 3 bewoners met krullers en haarnetjes  door de huiskamer lopen. Het geeft toch een bijzondere sfeer.

Weer even thuis lees ik een column van een verpleegster die ook in gesprek is gegaan met een bewoonster die wat somber is. Na een bemoedigend gesprek zegt deze bewoonster: “Dit was pas één, één week zuster....” Hoe waar!

De gemiddelde incubatietijd van 5-7 dagen sinds “de sluiting” van de instelling is bijna om en gelukkig lijkt iedereen nog gezond.  Maar er wordt ook wel gesproken over een tijd van 14 dagen. Stilte voor de storm of mogen we toch al een beetje van geluk spreken? Nee nu echt nog niet! Het gevaar blijft op de loer liggen. Friesland krijgt er steeds meer mee te maken. Je kunt niet alles voorkomen. Er hoeft maar 1 iemand een onbedacht moment te hebben of een keer niet aan de regels te houden (bewust of onbewust). Of komt het virus toch met post, bloemen, boodschappen binnen?  Er blijven situaties die niet te voorkomen zijn waarbij toch een besmetting op kan treden. Ook wordt er al gesproken van een “piek in mei”…. (dus minimaal nog ca 7 weken zo door?!)

En dan afgelopen donderdag:  De eerste gevallen in de gemeente Waadhoeke: It giet oan. Stilletjes komt HET dichterbij. Zoals een huisarts op tv ook zegt: “Er staat iets te gebeuren”.

Bij Bornia Herne worden hekken om het terrein geplaatst. Hekken om een verpleeghuis? Nu hoor ik mensen zeggen: Hoe bizar…! MAAR…. Bekijk het eens van de andere kant:  Hoe bizar is het dat mensen ondanks weloverwogen bedachte afspraken, tóch dingen door openstaande ramen overhandigen (en niet via verzorging) of handen schudden of tóch even knuffelen? Moest men vorige week maatregelen nemen omdat de stranden en parken nog vol waren? Ook deze maatregelen zijn omdat familie en mantelzorgen zich niet aan de afspraken houden. Waarom? Ja, aan de ene kant begrijpelijk, écht, maar wij en al het zorgend personeel doen er alles voor, zetten misschien zelfs onze eigen gezondheid, en die van het eigen gezin, op het spel, om de gezondheid van onze bewoners proberen niet in gevaar te brengen. Wat is de gezondheid van ouder(s), van de mensen die dit dan tegen afspraken toch doen, waard voor deze mensen? Beseffen ze nu nóg niet hoé ziek je van dit virus kunt worden of nog erger? Maar ook: Hoe verknal je het voor de kinderen en mantelzorgers, en ook hun ouders, die zich wél aan de regels hielden? Hoe bizar, hoe dom!

Je ziet en hoort overal verhalen van zorgpersoneel wat zich steeds meer realiseert wat de gevolgen kunnen zijn dat ze zorg blijven geven, dat ze contact hebben met de patiënten en bewoners. Ze zijn/worden soms ook angstig van al het nieuws. Maar toch blijven ze zich (extra) inzetten voor de mensen. Hoe mooi! 

Ik ben ook dankbaar en blij met ons personeel dat zonder morren extra uren werkt, vrijwillig komt of langer blijft om er voor de bewoners én elkaar te zijn. Hoe... bijzonder! En natuurlijk brengt deze extra inzet en organisatie e.d. extra kosten met zich mee. Maar wij mogen niet klagen. In deze tijd is het moeilijk voor bijna alle (kleine) ondernemers. Bovendien vinden we de gezondheid en welbevinden van de bewoners (en personeel) nu het belangrijkst. Eerst met z’n allen hier doorheen. Daarna zien we wel weer.

Als je dan toch even het dorp in moet en van de weinige mensen die je ziet toch vaak opbeurende en veel dankbare woorden krijgt, krijg je toch wel een boost om weer door te gaan. Maar ook deze woorden draag ik weer graag over aan ons personeel. Ook al de kaartjes en bloemen die worden bezorgd: Het doet zo goed! Voor de bewoners, voor ons en ook het personeel!

Vrijdag lees ik dat thuiszorgorganisaties het aantal zorgmomenten per dag verminderen om het aantal risicovolle contactmomenten tot een minimum te beperken….  Aan één kant begrijp ik dit heel goed. Er zijn al veel zorgmedewerkers ziek. En veel mensen hebben, na het virus te hebben gehad, thuis nog zorg nodig. Natuurlijk kunnen veel dingen echt wel iets minder in crisistijd. Maar  “om het aantal risicovolle zorgmomenten te beperken” wekt bij mij wel wat kromme tenen. En wij dan, en ons personeel? Hoe bizar..! Wordt personeel wat in kleinschalige woonvormen werkt dan voor de leeuwen geworpen? Doordat deze woonvormen (t.o.v. thuiszorg aan huis) gesloten zijn moet er met de kleine groep personeel én zonder vrijwilligers en mantelzorgers, méér zorg, huishoudelijke hulp en sociaal contacten worden geboden. Of moeten wij ook zeggen: Minder contact en minder zorgmomenten én daarbij ook nog geen bezoek en iedereen moet zich dan verder zelf maar redden??? Nee dan voelen we ons téveel verbonden met onze bewonersgroep. Natuurlijk probeer je ieder onnodig contact en zorgmoment te vermijden maar verder zijn we er voor hen. Zoals onze slogan ook zegt: “Heel gewoan dochs besonder”. Ook in deze tijd. Ja …Hoe bijzonder…!

Natuurlijk bekruipt mij soms ook het gevoel van angst. Wat als…… Waar stellen wij ons en ons personeel aan bloot? Hoe erg wordt het?

Ik probeer eerst maar weer wat te slapen. Met de telefoon voor noodoproepen naast me. Hoop dat ik morgen wakker word en alles een droom blijkt te zijn. Hopen ja... tegen beter weten in!

Terug naar het overzicht naar boven

Nieuws

Bereikbaarheid

De Parrebeam:
Simon Theo en Gea Oevering
Middelweg-Oost 122a
9076 BR St. Annaparochie

Telefoon: (0518) 767 200 / 06-158 232 76
Mail: info@deparrebeam.nl


Noorderbreedte Klantenservice
Telefoon: (058) 280 30 30
Mail: klantenservice@znb.nl
www.noorderbreedte.eu