Nieuws

De week van een zorgondernemer in Coronatijd: Week 9

Vrijdag 15 mei 2020 19:16 

Bildtse Post 13-05-2020

Week 9

4 mei: Nationale dodenherdenking. ’s Ochtends bij de koffie komen de verhalen al los. In de afgelopen weken merken we dat de band tussen de bewoners, maar ook tussen bewoners en ons en personeel hechter is geworden. Ook tijdens deze dag merken we dat we er voor elkaar zijn.    ’s Avonds kwam iedereen ook in de huiskamer om met elkaar te herdenken. Er werd nog een gedicht voorgelezen en na de herdenking en toespraak van de koning werd er tijdens een bakje thee nog heel wat nagepraat.

5 mei: 75 jaar bevrijding  Noorderbreedte had gevraagd of we voor 3 bewoners hun verhaal over bevrijding op papier wilden zetten. Er zou dan een tentoonstelling komen in de Blokhuispoort van alle verhalen uit alle locaties. Maar door de Corona ging dit (nog) niet door. We hebben daarom deze 3 verhalen voorgelezen aan de bewoners. Deze verhalen over de indruk van van grote groepen Duitsers die door dorp liepen, het ophalen v NSB-ers uit de huizen bij/na de bevrijding, de armoe, het harde werken maken veel indruk. Ook de soms lange onzekerheid of familie, na bombardementen nog leeft

Een bewoonster vertelde ze dat er onderduikers in de kerk boven in de orgelkast van het orgel zaten. Die bleven daar ook zitten als zondag’s op het orgel werd gespeeld.  Ze herinnert zich ook nog de bevrijding: Wel feest maar ook dubbel gevoel. Ze waren vrij maar velen kwamen niet terug.

Een bewoonster, nu93… néé 92(!) jaar wordt hardop gecorrigeerd, wat de stemming ook weer even ten goede kwam voegt over de bevrijding nog toe: “De oorlog was voorbij de armoede niet!” Ze herinnert zich nog het zoeken op een land naar achtergebleven aren. En vertelt over dat ze op bezoek gingen bij familie: 1 op fiets de ander op solex. En zo nu en dan wisselen. En van de voorstelling: De tiid hald gjin skoft.

In de huiskamer werd vervolgens de uitzending over de bevrijding op Omrop Fryslan gevolgd. Ook hebben we met z’n allen nog de oorlog in 100 foto’s bekeken.

Veel verrassingen Deze week werden het personeel én de bewoners weer lekker in het zonnetje gezet. Door Etos St Annaparochie werd een grote doos vol verzorgende/ontspannende producten bezorgd De aanwezige collega’s  wisten er wel raad mee en vroegen direct: wie het eerst komt..? Teken dat het goed in de smaak viel. We zullen het de komende weken vast zien (én ruiken)?

De volgende dag werd er aangebeld en stonden er ca 25 grote, en mooie boeketten voor ons klaar: Van de Rabobank NWF voor alle hardwerkende collega’s. Nu werken de collega’s echt erg hard in deze tijd (oké, altijd wel). Maar 25 personeelsleden hebben we niet. Omdat er nog 12 boeketten overbleven hebben we maar besloten dat onze bewoners ook erg hard werken om deze moeilijke tijd door te komen: Ook bij hen staat er nu weer een prachtig boeket op hun appartement.

Foto  Een bewoonster was de laatste dagen wel wat zenuwachtig. Ze wist dat ze op de foto was gekomen (met de puzzel) en het is wat merkwaardig maar de laatste weken staan er toevallig wel vaak foto’s van De Parrebeam in de Bildtse Post…. Vaak werd er door haar gevraagd of deze foto dit keer ook in de krant kwam. En hoewel ik steeds aangaf dat ik daar echt geen invloed op heb, dat dit door de redactie wordt uitgezocht/besloten vertrouwde ze me niet. Toen afgelopen woensdag de Bildtse Post dan ook bezorgd werd, controleerde een collega direct op er ook een bekende in stond… én liep met de krant de huiskamer in, luid roepend dat mw nu vast beroemd werd, vragend of de mw haar telefoon al roodgloeiend staat, etc. Hoewel mw erg protesteerde heb ik toch een sterk vermoeden dat ze er ook wel trots op was. En hoe het gegaan is weet ik even niet maar opeens had de collega een doos ijsjes uit de vriezer gepakt en werden de bewoners getrakteerd op een ijsje. Onder het mom van “dat mw prachtig op de foto in de krant stond”. Iedereen wilde dit wel beamen, of was het hen om het ijsje te doen? En hoe komt het dan de volgende weken, als er weer iemand in de krant staat….? Ik weet wel wat ons te doen staat. Zijn er trouwens ook sponsors voor ijsjes??

Toespraak Rutte  Nog geen versoepeling voor de verpleeghuizen! Dat kwam wel weer even binnen bij de bewoners en ook hun familie. Het duurt gewoon lang. En de druk van familie wordt steeds groter. Ook bij ons is dat te merken. En hoewel dhr Rutte duidelijk noemt om geen stappen te nemen die niet verstandig zijn, mensen oproept om vol te houden, hier verstandig mee om te blijven gaan én zich blijven houden aan de afspraken is het voor ons steeds moeilijk om bepaalde mensen aan deze afspraken te laten houden. Sommigen maken er hun eigen versie van, proberen tussen de regels toch een mogelijkheid te vinden, maken een eigen versie van de afspraken.

En natuurlijk begrijpen we hun frustraties, hun hunkeren naar een knuffel oid maar aub, wij zijn ook maar mensen, mensen die zich ook aan de hen opgelegde afspraken moeten houden, mensen die ook hun eigen ouder wel willen zien, knuffelen. Maar gelukkig houden we ons hoofd erbij en doen geen domme, onverstandige dingen. Hoeveel moeite het soms ook kost, hoeveel (zinloze) druk er ook op ons wordt uitgeoefend, hoeveel irritatie en tijd dit ook kost. Het hoeft toch of eigenlijk het mag gewoon niet zo zijn dat wij ons steeds (naar de familie, artsen, en organisaties) maar moeten verdedigen, moeten uitleggen, soms zelfs  verántwoording af moeten leggen van elke stap die we doen of juist niet doen? En als je dan ook nog geen hulp krijgt van de mensen waarvan je het verwacht breekt er soms gewoon even iets….

Maar wat is het dan mooi dat je kunt terug vallen op een prachtig team, een team dat niet alleen voor de bewoners maar als het moet ook voor ons klaar staat. Hoe… bijzonder! Maar ook hoe…mooi!    Als ik dan ’s avonds vermoeid naar de toespraak van Rutte luister en ik hem hoor zeggen: “Vermijd drukte”, moet ik gewoon even lachen. Op dat moment vat ik dit zo dubbel op. Ja, iedereen moet drukke plaatsen mijden. Maar de drukte die ik vandaag had is ook niet gezond. Die kun je beter ook maar mijden. Maar daar kun je minder aan doen dan drukte in de stad, park of strand mijden. Toch denk ik nog vaak aan de uitspraak terug, net zoals een andere uitspraak: “Je hebt de verantwoordelijkheid niet alleen voor jezelf maar ook voor elkaar.

En hoe mooi is het dan dat je de volgende dag weer leuke contacten met de bewoners hebt. Zelfs als ’s avonds een bewoonster naar beneden komt om te vragen of haar zoon ook boodschappen heeft gebracht. Als dit niet zo blijkt te zijn (mw was ook even vergeten dat boodschappen 24 u in quarantaine moeten) vraag ik mw of er een speciale reden is dat ze het nu komt vragen. Na enig nadenken vertelt mw dat ze thee wil drinken en niets meer op haar appartement heeft om bij de thee te eten. Wat kan het dan fijn zijn om “dit probleem” snel even op te kunnen lossen en mw tevreden met een pakje koekjes naar boven ziet gaan. En hoe mooi is het dan ook weer dat ik mw nog even zeg dat dit een geheimpje tussen ons is, “niet verder vertellen hoor”. En dat ik het nu zelf in de krant laat zetten… Ach als de problemen niet groter zijn. (Hoop niet dat ik dit ook weer naar anderen moet verantwoorden)

Ja, je of we beleven van alles met elkaar. En natuurlijk zijn er ook veel dingen die je niet in de krant kunt zetten. Ik besef ook goed dat we ook moeten blijven genieten van deze mooie momenten. Hoe mooi het is als je merkt hoe goed de bewoners het blijven doen, ondanks het gemis van hun familie. Hoe mooi het is dat je ziet dat de onderlinge band versterkt wordt, dat die goed is. Zowel met de medebewoners als ook met het gehele team. Ik hoop dat de familie van de bewoners hier ook iets van merkt.

Moederdag: Voor de meeste bewoners maar natuurlijk ook voor hun kinderen een vreemde moederdag. Toch worden de moeders weer erg verwend. Vele kadootjes en bloemen en kaarten worden gebracht. Een grote bak met tuinplanten wordt door 2 zonen op het terras  gesjouwd van een bewoonster:  “Sjoch ris... Fan Myn jongens!” zegt ze trots. Hoe…mooi!

Gevangenis: En dan heb je je voorgenomen om eens een iets korter artikel te schrijven. Het zijn steeds wel hele pagina’s. Maar dan lees je een artikel in de LC van zaterdag waarin een zorgcentrum in Leeuwarden wordt vergeleken met een gevangenis…Hoe…bizar! Er wordt door een echtgenoot oplossingen aangedragen die echt geen oplossingen zijn maar juist extra bronnen van besmettingen. En vooral de opmerking: "Het management verschuilt zich achter de regeltjes en heeft te weinig oog voor de menselijke kant" doet zelfs mij zeer.... Hoe...zeer! De landelijke politiek bepaalt de regels die ook door managers opgevolgd moeten worden. En juist de managers die wij zijn en ik verder ken hebben juist een menselijke kant voor zowel bewoners als personeel. Ze proberen juist rekening te houden met de menselijke kant door maatregelen te nemen en oplossingen te bedenken zodat alle bewoners een waardevolle dag hebben. Er wordt extra personeel ingezet, er wordt van alles bedacht voor extra aandacht voor (het welzijn van) bewoners. Maar daar hoor je deze mensen niet over. Het is zo jammer dat sommige mensen het alleen van hun kant zien. Zij voelen zich de regels opgelegd. Maar ook managers zijn deze regels opgelegd. En ze beseffen soms niet hoe zeer sommige opmerkingen kunnen doen. Hoe ze mensen kunnen raken, juist mensen die dag en nacht klaar staan, (extra) bezig zijn om het voor iedereen zo goed als mogelijk te laten verlopen. Volgens viroloog Koopmans: “Dat is een prijskaartje aan je werk waar je niet op zit te wachten”.                    Wij proberen ook, door extra personeel, extra inzet en extra aandacht, er met de bewoners het beste van te maken. U toch ook?

Voor ons was het niet een normale week. Tenminste ik hoop niet dat dit het nieuwe normaal is. Het was een week dat we heel erg heen en weer werden geschud een week van uitersten. Maar we houden vol en bouwen op de mooie momenten, op de opbeurende mailtjes en kaarten die we ook ontvingen, op de complimenten die je toch ook, in deze hele heftige week kreeg. Dan weet je: We doen het goed! Ik, wij, ons personeel, maar vooral onze bewoners!

 

 

Terug naar het overzicht naar boven

Nieuws

Bereikbaarheid

De Parrebeam:
Simon Theo en Gea Oevering
Middelweg-Oost 122a
9076 BR St. Annaparochie

Telefoon: (0518) 767 200 / 06-158 232 76
Mail: info@deparrebeam.nl


Noorderbreedte Klantenservice
Telefoon: (058) 280 30 30
Mail: klantenservice@znb.nl
www.noorderbreedte.eu