Nieuws

De week van een zorgondernemer in Coronatijd: Week 15

Zondag 28 juni 2020 17:48 

Bildtse Post 24-6-2020

 

De week begint goed. Een bewoonster zat al weken een beetje in spanning. Maar zondag kwam toch het lang verwachte bericht dat mevrouw oerbeppe was geworden. En ook nog van tweeling! Een dag later heeft ze via internet al foto’s uitgeprint en kan iedereen de mooie meisjes aanschouwen. Een paar dagen later kan ze trots ook nog het bijzondere geboortekaartje laten zien.

 

Bij het lezen van de krant en artikelen via internet en andere bladen blijf je natuurlijk getriggerd door artikelen over Corona en versoepeling e.d. En veel artikelen blijven heel herkenbaar en blijven mijn nieuwsgierigheid prikkelen, vooral hoe anderen met bepaalde situaties omgaan.

Bij het lezen van: “Elk mens moet tijd voor zichzelf hebben, aanrommelen, dromen, lui durven zijn en tijd verspillen” kan ik alleen maar denken: Ja, dat is heel belangrijk. En nu het zo nu en dan toch wat rustiger wordt, (of misschien moet ik ook eerlijk zeggen dat ik meer tijd voor mij zelf durf te nemen), merk ik ook dat dit mij prima bevalt en dat je daardoor ook weer beter met allerlei situaties om kan gaan.

In een ander artikel lees ik echter weer over een plan voor de IC waarin bij acuut beddentekort selektiecriteria worden opgesteld:  “Wie het kortst een ic-plek bezet houdt krijgt voorrang. Daarna maken zorgpersoneel en jongeren de meeste kans op behandeling”. Natuurlijk moet je bij volle IC-afdelingen keuze’s maken. Maar ik zou niet graag in de schoenen willen staan van de mensen die deze keuze’s moeten maken. Natuurlijk ben ik wel blij dat bij deze criteria zorgpersoneel wordt genoemd. Het zou ook heel raar zijn en zelfs niet eerlijk als van het zorgpersoneel wél wordt verwacht dat ze mensen blijven verzorgen die Corona hebben maar als ze dan, ondanks voorzorgsmaatregelen, toch door een of andere oorzaak zelf besmet raken niet behandeld kunnen worden….

Maar als ik dan direct naast dit artikel een artikel zie staan dat het voorstel voor extra salaris voor zorgpersoneel weer strandde... Dan denk ik wel…Hoe bizar!  Marijnissen zegt hierover ook: "Door keer op keer nee te zeggen, gaan we van klappen voor de zorg naar een klap in het gezicht van de zorg"  Ja, we klappen voor het zorgpersoneel, we noem(d)en ze Helden in de Zorg. We zijn blij dat zij wél doorgaan met hun verzorgende werk, we zijn blij (hoop ik) dat ze vele uren extra willen werken/inzetten, sommigen zelfs met roosters van 12u per dag. Men wil de IC-capaciteit uitbreiden om in de toekomst klaar te zijn als er weer eens meer IC-capaciteit nodig is. Er moeten dus meer Zorghelden komen, opgeleid worden en de aanwezige zorghelden moeten wel blijven. Daarom moeten er meer IC-verpleegkundigen opgeleid worden, of meer verpleegkundigen voor “normale” taken ingezet worden. Verpleegkundigen waaraan nu ook al een groot tekort is. Maar om dan te weigeren dat deze groep een hoger salaris krijgt en zo ervoor zorgen dat meer mensen deze opleiding willen doen, dat de verpleegkundigen maar ook al het zorgpersoneel geen reëel salaris krijgt voor de taken én verantwoordelijkheid die ze hebben…  Hoe wrang!

Maar...als ze een IC bed nodig hebben krijgen ze tenminste voorrang...Hoe bizar.

 

En dan is er een week waarin eigenlijk niet zoveel gebeurt. Alles loopt wel en alles gaat z'n gangetje. Natuurlijk zijn er altijd dingen die ..... En natuurlijk blijven er altijd mensen die..... Of ben je er nu aan gewend? Of komt het door je besluit om (te proberen) je hiervan niets of minder aan te trekken?

Maar ook, doordat als het even wat rustiger is, ik meer rust te neem. Dan kom je dus zelf ook minder op De Parrebeam. Enige nadeel hiervan is dat je ook minder meekrijgt van de kleinere leuke dingen die er echt wel blijven gebeuren.

Langzamerhand gaan we qua versoepeling weer naar het (nieuwe) normaal. En dit beseffend hoop je ook dat deze bovenstaand beschreven rustige week ook hierbij zal horen. Zou dit echt zo zijn? Natuurlijk ben je blij om weer steeds meer van het oude te ervaren. Zouden we het dan echt hebben gehad? Of zijn we nu, mocht HET nog wel uitbreken, beter voorbereid, weten we wat we moeten doen, maar ook welke regels we direct moeten toepassen? Ik heb wel een vermoeden dat we nooit weer alles op eenzelfde manier op slot kunnen/zullen doen. Bij het begin van de “lockdown” moesten er ook heel snel beslissingen genomen worden en maatregelen ingesteld omdat bleek dat het virus zó besmettelijk was en ook omdat bijna iedereen niet goed op zoiets was voorbereid.

Nu zijn er draaiboeken gemaakt, genoeg beschermingsmiddelen op voorraad en is er iets meer bekend over dit virus maar nog lang niet alles.

Als je dan nu dus tijd hebt om bepaalde dingen te kunnen bespreken/evalueren en je hoort ook dat er bij andere instellingen mensen zijn geweest die bijv. de plastic (tussen)bezoekersschermen hebben kapot geslagen, die bovenop de bezoekerstafel hebben staan schreeuwen en tergen én bedreigen???  Dan… Dan kan ik alleen maar het hoofd schudden.

Ook valt mij op dat het bij de meeste negatieve verhalen gaat over mensen die het hebben over "IK dit" en "IK dat" en "MIJN moeder dit" of "MIJN vader dat" maar je hoort ze nooit over de medebewoners van "mijn vader of mijn moeder" of over het zorgpersoneel van “mijn vader of mijn moeder”. En dat is en blijft gewoon....eh...sa jammer!

 

Een “gewone” dag maar dan worden we gebeld door personeel. Als we opnemen is het brandalarm direct te horen. Er wordt wel direct aangegeven dat het door het koken komt maar er toch maar snel heen!  Omdat het knopje weigerde om het alarm uit te zetten werden de meeste aanwezigen wel horendol, waren sommigen snel van de wc gesprongen en de kamer ingelopen, staken hun hoofd vragend om de deur. Dit in tegenstelling tot anderen die rustig aan tafel bleven zitten en de anderen ook gerust stelden met de woorden: "Zolang Gea en Simon Theo nog rustig rondlopen valt het wel mee en anders nemen ze ons wel mee naar buiten, indien nodig op de rug..." Wat een vertrouwen!

 

En dan is het voor mij ook zover: Ik mag zelf ook weer voor het eerst in 3 maanden, bij mijn vader op bezoek. En als ik dan ook hierbij besef dat ik niet kon raamzwaaien (3-hoog), dat mijn vader in deze periode maar 1x buiten is geweest. Dat hij vaak omstreeks deze tijd al lekker gebruind was maar nu nog redelijk bleek is. Dat ik nu op bezoek kom en handschoenen en mondkapje moet gebruiken dan denk ik toch: Wat hebben onze bewoners van De Parrebeam het toch goed gehad en wat ben ik dan blij dat we destijds een aantal besluiten hebben genomen dat we deze tijd met z'n allen tot nu toe zo goed zijn doorgekomen. Als ik dan voor een redelijk kale praktijkruimte sta waarin het bezoek plaats zal vinden denk ik én vraag ik ook "het bezoek mag toch ook buiten?" Ja, dat mag! Dan is de keus snel gemaakt: Ik ga met m'n vader "lekker" naar de tuin, wel met hekken omheind....

 

De vakantieperiode komt er weer aan. Weer een nieuwe drukte. Maar gelukkig wel normale drukte. Tenminste als HET hierbij wegblijft. Je merkt gewoon wel dat iedereen echt wel aan vakantie toe is. En ik moet ook zeggen vakantie heeft verdiend!  En misschien is het dit jaar dan wel niet de vakantie die je voor ogen had, je kunt en mag gelukkig wel weer weg of naar de camping of vakantiepark.

 

De week begon met één, nee twee (!) oerbeppesizzers. De week eindigt ook met (een andere) oerbeppesizzer. Deze was 4 maanden geleden al geboren maar “oerbeppe” had hem, door de coronaperikelen, nog niet echt kunnen zien. Om haar dit nog wel mee te kunnen laten maken geregeld dat het bezoek met het mooie weer op het terras kon worden gepland. De bewoonster was met een smoesje naar het terras gelokt maar wat was zij blij en verrast toen de dochter met schoonzoon en de oerbeppesizzer op het terras verscheen. En wie zijn wij dan om niet toe te staan dat de baby even in de armen van oerbeppe ligt? Ja, we weten het is geen 1.5m en ja, er zullen wel weer vragen over komen. Maar….Wat kun je dan genieten als je ziet hoe mooi dit is en hoeveel dit de bewoonster doet. En ik weet echt niet wie nu trotser was: Oerbeppe of toch beppe (dochter) of misschien toch ook wel de vader (schoonzoon).

Dan blijkt ook weer dat, ondanks Corona, het leven gewoon wel doorgaat.  Ik hoop ook dat het leven van deze bewoonster nog wel even doorgaat. Ze had nml een collega gezegd dat “ze nog doorging totdat ze kleine Bièl in de armen had gehad”. We wachten maar af. Maar dit moment was prachtig om mee te maken. Daar doen we het weer voor!

Hoe….bijzonder. Hoe ….mooi!

 

 

Terug naar het overzicht naar boven

Nieuws

Bereikbaarheid

De Parrebeam:
Simon Theo en Gea Oevering
Middelweg-Oost 122a
9076 BR St. Annaparochie

Telefoon: (0518) 767 200 / 06-158 232 76
Mail: info@deparrebeam.nl


Noorderbreedte Klantenservice
Telefoon: (058) 280 30 30
Mail: klantenservice@znb.nl
www.noorderbreedte.eu